Verhalen uit het roze huis met het blauwe dak

Filmmaker Eline Derakhshan heeft roots in Iran. Nu ze terug is in Iran denkt ze aan de keren dat ze als kind haar opa en oma bezocht hun roze huis in een klein dorpje in de Iraanse bergen.

2004: Hallo Hooreh

Onrustig zit ik op de achterbank van de auto. Door het raam zie ik bergen zoals ik ze nog nooit heb gezien. Ik dacht dat ik al veel had gezien met mijn 9 jaar aan levenservaring, maar mijn ogen hebben zoiets nog niet eerder aanschouwd. Iraanse bergen zien er anders uit dan Duitse of Franse bergen. Ze zijn veel ruwer en er staan bijna geen huisjes op.

We rijden de hoek om en minderen vaart als we het piepkleine dorpje Hooreh inrijden. Het geboortedorp van mijn oma en opa. We zijn onderweg naar het huis van mijn grootouders, waar mijn vader als jongen met zijn eigen handen aan heeft meegebouwd. De huizen zijn klein en lijken van stenen en modder te zijn gebouwd. Ze hebben een bruinige kleur. Bovenop de heuvel staat eenzaam een zalmroze huis met een blauw dak. Het is groot, en ziet er totaal anders uit dan de andere huizen in het dorp. “Welke idioot woont daar dan?”, zeg ik lachend. “Dat is het huis van je oma en opa, Eline”, zegt mijn moeder.

Iran

2018: Een school met de naam van mijn vader

Het zien van de bergen zorgt voor een brok in mijn keel. Ik slik maar hij gaat niet weg. Uit mijn rode rugzak pak ik mijn camera zodat ik klaar ben als we het dorp in rijden. Mijn vader zit achter het stuur, mijn opa’s zicht is niet meer zo goed als het is geweest.

Mijn vader stopt en wijst naar een gebouw aan de rechterkant. “Deze school is naar mij vernoemd”, zegt mijn vader. “Maar deze is nieuw, het originele gebouw is in het centrum.” Op het bord van de school staat het inderdaad: Siavash Derakhshan. Het nieuwe gebouw is uitsluitend voor de jongens, de eerste school is een meisjesschool. Mijn opa heeft het tientallen jaren geleden gebouwd en vernoemd naar zijn oudste zoon, mijn vader. Het was de eerste school in het dorp. We rijden ook nog even langs de oude school, waar inderdaad weer mijn vaders naam op het bord prijkt.

Hooreh is niet meer zo klein als ik mij herinner. Er is veel bij gebouwd, waarschijnlijk huizen van mensen uit de grote stad Esfahan die in het weekend de drukte willen ontvluchten. Bovenop de heuvel verschijnt het blauwe dak, maar heel roze is het huis niet meer. Om het huis heen staan verschillende huizen in aanbouw, mensen die willen meegenieten van het prachtige uitzicht. Er verandert toch veel in 10 jaar.Iran

2008: Stil en donker

Ik open mijn ogen en staar naar het plafond. Aan de andere kant van de pistachegroene kamer ligt mijn zus nog te slapen. De veren van het matras zijn goed voelbaar maar toch ligt het verbazend comfortabel. Het was volledig stil en donker vannacht. Zo donker heb ik nog nooit meegemaakt. Ook in de ochtend waren er geen auto’s te horen. Ik voel me vredig.

Ik kijk naar mijn zus en zie iets zwarts op de grond. Snel ga ik overeind zitten en slaak een gil. Mijn zus wordt wakker en wanneer ze de schorpioen ziet begint ze mee te gillen. Op de gang hoor ik de heldhaftige passen van mijn vader al luider worden. De deur wordt opengerukt en mijn vader kijkt eerst naar ons en dan naar de schorpioen. Hij slaakt een zucht. “Oh man.”

2018: Familiefoto’s

We rijden door de blauwe poort. De deur wordt opengedaan door de opzichter van het terrein. Ze mist nog net zo veel tanden als ik mij kan herinneren. Ik zie de schommel waar ik met mijn nichtje op heb gezeten 10 jaar geleden. Ook het zwembad is net zo vies als toen. Met bijna de hele familie hebben we een dag gezwoegd om het toen schoon te maken. Uiteindelijk was het nog steeds te vies om in te zwemmen. Eigenlijk werd het ook alleen gebruikt om de tuin mee te besproeien.

Ik trek de huisslippers aan en loop naar binnen. Alle muren van het huis zijn pistachegroen en er hangen foto’s van de familie. Aan de rechterkant van de woonkamer hangt een foto van mij als 16-jarig meisje. De foto hangt scheef.

Iran2004: Slapen onder de sterren

Opgewonden kruipen mijn zus en ik onder de dekens. We mogen een nacht slapen op het balkon. Buiten slapen! We liggen op een aantal pallets met een groot Perzisch tapijt, een aantal kussens en over ons heen achterlijk veel dekens. Hooreh ligt in de bergen, dus het kan heel erg koud worden ’s nachts. Mijn vader vertelde mij over de hoeveelheid sterren die je ’s nachts kun zien in Hooreh. “Er is geen lichtvervuiling”, vertelt hij. “Omdat er geen andere lichten aan zijn ’s nachts kan je alle sterren zien.”

Ondanks de stapel dekens wordt het inderdaad steeds kouder, maar het kan mij niet boeien. De lucht is gevuld met schitterende sterren. Ik heb nog nooit zoiets moois gezien. Ik kruip iets dichter tegen mijn zus aan, die vol overgave kijkt naar het spektakel van de sterrenhemel. Na flink overleg besluiten mijn ouders toch dat het te koud is om echt buiten te slapen. Teleurgesteld lopen we weer naar onze bedden, nog steeds vol van de voorstelling die we net mochten aanschouwen.

2008: Kelly Clarkson en het uitzicht

Het is 6 uur ’s ochtends. Iedereen slaapt nog, maar het lukt me niet om nog in slaap te komen. Ik voel me onrustig. Voorzichtig stap ik uit bed, grijp een deken en mijn mp3-speler. Zo zacht als ik kan loop ik naar de deur van het balkon. De deur kraakt net iets te hard. Ik wacht even, maar hoor geen geluid van wakker wordende mensen dus ik loop op mijn tenen naar buiten.

IranDe zon is nog achter de bergen en het is nog erg fris. Zachtjes hoor ik de rivier in de verte stromen. Naast de vogels is dit het enige wat ik kan horen. Ik pak mezelf goed in met de deken en ga zitten op een stoel. Ik doe mijn oortjes in en kijk welk nummer ik wil luisteren. Om de een of andere reden voelt ‘Breakaway’ van Kelly Clarkson gepast. Ik zet het op repeat. Terwijl ik om mij heen kijk naar de droge bergen en de strook van groene bomen langs de rivier ertussen, voel ik een golf van rust over mij heen komen. Zachtjes begin ik mee te zingen. Ik kijk naar een roofvogel die langs de bergwand zweeft.

Ik zit daar minstens een uur, voordat ik word gesnapt door mijn moeder die wakker is geworden van mijn gezang. Later blijkt dat ze stiekem een foto van mij heeft gemaakt. Erg vind ik het niet, want nu heb ik een aandenken aan dit moment.

2018: Daar zit ik weer

Kwart voor 7. Mijn wekker gaat. Ik ben direct wakker. Ik sta namelijk op met een missie. Mijn vader ligt nog te slapen, denk ik. Hij slaapt heel licht, ik ben bang dat ik hem heb wakker gemaakt. Ik pak mijn telefoon en een deken en sluip de kamer uit. Mijn vader draait zich om. Ik hoop dat hij zo nog even in slaap kan vallen. De deur naar het balkon opent zich al piepend en krakend. Als dit hem niet heeft wakker gemaakt dan slaapt hij voor de verandering heel diep.

Iran

De zon komt net boven de bergen uit en het is nog erg fris. De rivier kan ik niet meer horen door het geluid van rijdende auto’s. Ik pak mezelf goed in met de deken en ga op een stoel zitten. Ik doe mijn oortjes in en weet precies welk nummer ik op ga zetten. Ik zet het op repeat. De bergen zijn nog steeds droog. De groene strook is er nog steeds. Ik voel mijn ogen waterig worden, maar huilen doe ik niet. Ik sluit mijn ogen en voel mezelf kalmer worden. Even ben ik weer 13 jaar oud. De zon komt boven de berg uit en verwarmt mijn gezicht.

Als ik na een halfuur opzij kijk zie ik mijn vader naast mij staan. Hij kijkt naar de omgeving waar een gedeelte van zijn jeugd zich heeft afgespeeld. We praten even en hij gaat weer naar binnen om koffie te zetten. Ik blijf nog even zitten.

De afgelopen 10 jaar is er veel veranderd. Iran is erg veranderd, Hooreh is veranderd, ik ben veranderd. Maar als ik daar zit op dezelfde plek als mijn 13-jarige zelf, terwijl Kelly Clarkson mij een serenade geeft, weet ik: sommige dingen veranderen niet.

tagged in Iran

Leave a reply

Theme developed by TouchSize - Premium WordPress Themes and Websites